Van Twitter tot jaarcongres 2014

Anders dan andere jaren heeft De Maatschappij voor het jaarcongres 2014 meer en strategisch social media ingezet om publiciteit en zo meer bezoekers voor het jaarcongres aan te trekken. En met effect! We ontmoetten Lonneke Boons
van New Label. Op Twitter bekend als @LonnekeBoons. Via Twitter kwam zij te weten over het jaarcongres en raakte zij geïnteresseerd. Het landelijk bureau stelde haar uit nieuwsgierigheid naar haar beleving enkele vragen.

Wie ben je en wat doe je?

Ik ben Lonneke Boons, eigenaar van New-Label. Ik coach medewerkers bij stress en burn-out, zodat ze weer met plezier naar het werk gaan. Ik begeleid mensen 1-op-1 en bied oplossingen op maat. Samen pakken we de oorzaak van stress aan door te kijken naar de praktische zaken én de persoonlijke kwaliteiten van de medewerker.

Hoe wist je van het jaarcongres?
Ik zag op Twitter een tweet over het jaarcongres 2014 voorbij komen en  mij gelijk aangemeld. Het was heel makkelijk om je aan te melden. Laagdrempelig, omdat ook
niet-leden konden deelnemen. Verder vond ik de opzet van de dag ongecompliceerd.
Het thema en de sprekers van de verschillende sessies spraken mij zeer aan. Ik kon op de website zien wie zich al ingeschreven hadden. Zo wist ik te voren wie ik er kon verwachten en ontmoeten.

Hoe heb je het jaarcongres ervaren?

Ik heb mij aangemeld voor het jaarcongres om nieuwe mensen te ontmoeten. Het congres voelde voor mij als een warm bad. Alles was goed geregeld, heel compleet met lunch, drankjes en avondeten. Het jaarcongres voldeed absoluut aan mijn verwachtingen en zelfs meer dan dat. Het viel mij op dat veel mensen elkaar al kenden. Dat was leuk om te zien. Er heerste een ongedwongen sfeer.

Hoe denk je na je bezoek aan het jaarcongres over De Maatschappij?

Ik denk dat De Maatschappij een toegevoegde waarde kan zijn voor mijn bedrijf New-Label. Ik denk er zeker over om ook naar andere bijeenkomsten toe te gaan. Ik vind de leden van De Maatschappij heel divers en gezellig. Maar ik vind ook dat er wel wat meer jongere mensen mogen aansluiten. Ik overweeg nog om lid te worden.
In mijn regio is nog niet zo lang geleden een departement opgestart. Ik ga kijken wat ze willen gaan organiseren en of dat bij mijn bedrijf aansluit.

Heb je nog tips, argumenten of ideeën die je zou willen delen met de leden van De Maatschappij?

Probeer ook jongere mensen aan te trekken, denk aan een samenwerking met onderwijsinstellingen en businesscoaches.

En tot slot?
Bedankt voor een super jaarcongres!

Met mijn neus in de boter

6 mei was mijn eerste dag als communicatiemedewerker op het landelijk bureau van De Maatschappij. Ter vervanging van Corine die een paar maanden afwezig is wegens zwangerschapsverlof. Uiteraard had ik mij ingelezen en een beeld gevormd van de organisatie. Gevormd op basis van de gesprekken met de collega’s en de informatie die op de website staat.

Na een paar weken inwerken was het dan toch echt helemaal aan mij. Dat betekende, ondanks de inwerkperiode,  een duik in het diepe. Met de gedachte ‘in het diepe leer je zwemmen’ ging ik  voortvarend aan de slag. Onderweg kwam ik enkele stromingen tegen. Daarop heb ik zo goed en zo kwaad als dat ging geanticipeerd.

Als u nu denkt ’waar gaat dit over?’ Dat dacht ik dus ook, zeg ik lachend. Want de vereniging De Maatschappij is niet een gewone werkorganisatie en zeker geen gewoon netwerk. Dat werd mij gaandeweg in de voorbereidingen naar het jaarcongres 2014 toe steeds meer duidelijk.
Een presentatie in elkaar zetten, betekende niet slechts de juiste plaatjes bij elkaar zetten, maar ook je verdiepen in waar De Maatschappij voor staat en wat we doen. Een speech voor de voorzitter bleef niet bij grote lijnen maar ging ook om de juiste toon te zetten en de details over de samenwerkingsverbanden in kaart te brengen.

De mini-expositie met kunsthistorische schatten die aan het Openluchtmuseum  geschonken zouden worden tijdens het jaarcongres, bleek een project op zich met een nauwe samenwerking tussen bestuursleden, museum en deskundigen. De vertaling van een idee naar concrete tentoonstelling, inclusief interne en externe PR en prijsvraag kwam niet zomaar tot stand. Zonder enig draaiboek werd dat een leuke uitdaging. Het was dan ook heel leuk om als resultaat te zien hoe de leden geïnteresseerd langs de objecten liepen en enthousiast de prijsvraag invulden. Het extra toefje slagroom op de taart.

Met het jaarcongres werd mijn plaatje compleet. Ik viel wat dat betreft echt met mijn neus in de boter.  Het was een groot feest. Een dag met leuke ontmoetingen, goede gesprekken, inspirerende sprekers en een presentator die vaak op hilarische wijze het programma aan elkaar wist te verbinden, maakten voor mij een compleet beeld van De Maatschappij als netwerkorganisatie.

Ik heb veel handen mogen schudden. Wat mij opviel is dat men erg open is naar elkaar. Ongeacht de achtergrond, de verschillen of raakvlakken, maar altijd erg geïnteresseerd in wat de ander beweegt. De leden van De Maatschappij delen geen visitekaartjes met elkaar uit om winst te behalen maar om interesse in de ander te tonen. Ik ben blij dat ik daar deelgenoot van mag zijn.

Chantal Linnemann, communicatiemedewerker landelijk bureau

Verlichting van betekenis

Een avond met Voorzitter Directie/CEO Philips Benelux

Op een heldere herfstavond fiets ik langs de Amstel naar het Philips hoofdkantoor. Van verre zie ik de Breitnertoren al oplichten in de groeiende duisternis. Ik parkeer mijn fiets en loop naar binnen tegen de stroom in van ‘young and good looking people’ die het gebouw verlaat. Ik word verwacht: ‘De Maatschappij? Loop maar door’. Als een van de weinige rokjes neem ik plaats tussen de zee van donkere pakken. Hans de Jong, Voorzitter Directie/CEO Philips Benelux en spreker van vanavond maakt er aan het begin van zijn verhaal een opmerking over: ‘De man/vrouw verhouding is nog niet helemaal in balans hier zie ik, net als bij ons’.

CEO of niet, Hans de Jong neemt geen afstand; ook letterlijk niet. Hij staat tijdens het praten geregeld tussen ons in en zoekt de interactie met het publiek.
Zijn verhaal is er niet minder indrukwekkend om. Wij horen met groeiende trots hoe een Nederlandse onderneming een steeds grotere speler op een aantal groeimarkten wereldwijd werd. Dat ging niet vanzelf. Daar moesten rigoureuze maar weloverwogen strategische keuzes voor worden gemaakt. De keuze voor de groeimarkten stond helder voor ogen, maar ook de bottomline daarbij die regelrecht verbonden is met het hart van de organisatie: Philips betreedt alleen die markten die aansluiten bij de ervaring en competentie van het bedrijf én waar betekenisvolle innovaties kunnen worden toegevoegd.

‘Improve life’ is de wereldwijde missie en de markten waarop Philips dit in praktijk brengt zijn ‘betaalbare zorg’, ‘energie efficiëntie’ en ‘welzijn’.
Naarmate het verhaal vordert schuift het publiek richting puntje van de stoel. We krijgen een beeld geschilderd van een corporate organisatie waar continuïteitsstreven met menselijke waarden en betekenis wordt verenigd. Dat is bijzonder.
Hans de Jong praat over betekenisvolle innovaties en mensgerelateerde doelen.
De kernvraag bij Philps is ‘zínnige applicatie’: het bedrijf wil bijvoorbeeld bijdragen aan ‘veiligheid’ en ‘versterking van identiteit.’ Als voorbeeld noemt Hans de Jong verbetering van de leefsfeer in ziekenhuizen met behulp van LEDverlichting. ‘LED heeft de toekomst’, zegt hij. ‘LED kan elke ambiance bewerkstelligen en heeft daarmee direct invloed op het humeur en het prestatievermogen van mensen’.
Ook is de hoogst moderne kanteling van de visie van ‘kennis is macht’ naar ‘open source innovatie’ bij Philips in volle gang. ‘De tijd dat innovaties in het diepste geheim binnenskamers werden uitgebroed en op het allerlaatst wereldkundig werden gemaakt is voorbij. Innoveren doe je tegenwoordig in wisselwerking  met de andere spelers in het veld:  met de wetenschap, met burgers en met andere marktgerelateerde partijen.
“We doen heus niet alles goed’, zegt hij nog, ‘maar het belangrijkste is dat je erin stapt. Je moet erbij zijn, dingen uitproberen, learning by doing’.

Na afloop hoor ik veel positieve geluiden. ‘Da’s tenminste begrijpelijke taal’, zeggen sommigen. ‘Een bedrijf waar Nederland trots op mag zijn’, zeggen anderen. Zelf ben ik verrukt dat instrumenteel technische maakbaarheid en menselijke maat in dit wereldconcern samengaan. Het kan dus wel! En dat het eren van de historie en van innovatief opereren hand in hand gaan. Dat blijkt alleen al in het nieuwe logo waarmee de presentatie wordt afgesloten. Het oogt heel bekend en vertrouwd maar is sinds de oprichting van Philips in 1891 voortdurend aan de nieuwe tijd aangepast.

Als dank overhandigt onze voorzitter Antoinette Pernot de kleurige en chique De Maatschappij das. In een prachtig nieuw doosje zie ik. Philips en De Maatschappij schudden elkaar de hand.


Marlou van Paridon.

Marlou van Paridon, MA, is organisatiefilosofe en oprichter van bureau Schittering, voor verandering in mensen en organisaties. Zij schreef twee boeken over zingeving en inspiratie in werk en leven: de ZIN aan het werk (2012) en De Kunst van het Stralen (2013).
www.schitteringfilosofie.nl / www.dekunstvanhetstralen.nl

Luxe angst

Zijn wij in staat van angst? Ja, maar dan wel luxe angst. Niet dat ik angst wil bagatelliseren. Ik heb eerbied voor angst; dat inwendige dier dat aan de grondvesten van je bestaan kan knagen; dat vormeloze wezen dat je ’s nachts besluipt en palingen door je beenderen laat glijden; die zwarte poel die elk moment aan je voeten kan liggen en je kan meesleuren naar een hel waarvan geen terugkeer mogelijk lijkt. Ik maak een diepe buiging voor iedereen die deze fysiologische angst trotseert.

Maar de angst die onze samenleving regeert is geen fysiologische angst.
De angst die de westerse maatschappij stuurt is nep angst; aangeleerde angst; luxe angst die, als je er maar genoeg in gelooft, hooguit kan léiden tot fysiologische angst.

Onze westerse would be angst is de angst om te verliezen.
Dat is de angst om liefde te verliezen, om geld te verliezen, positie, bekende patronen, aanzien, geloofwaardigheid, autoriteit, je gezicht je huis, je auto, je vrienden, je leven.
Angst loopt hand in hand met een ouder wordende maatschappij. Hoe meer verworvenheden, des te meer angst om te verliezen. Een jonge samenleving heeft niets te verliezen. Zij ervaart de kracht en de vreugde van dagelijks gezamenlijk scheppen. Vandaar de heilzaamheid van oorlogen en rampen. Het geluk zit in bouwen, in scheppen. Dat doorzien is de wijsheid van Shiva, de Hindoestaanse god van creatie en vernietiging. Dat is ook de wijsheid van Friedrich Nietzsche als hij spreekt van de eeuwige wederkeer: geen creatie zonder vernietiging, geen betekenis zonder verlies van betekenis; een zich eeuwig herhalend proces.

In plaats van onszelf vast te zetten door de angst voor verlies en verandering zouden we de tijdelijkheid van alles moeten koesteren. Juist dat geeft betekenis aan het bestaan. De stoïcijnen rond het jaar 0 mediteerden op de dood. Niet om het levenseinde te bespoedigen maar om het leven te vieren! Het besef van eindigheid als cadeau. Zonder dat besef zijn we niet in staat de betekenis van het leven te bevatten.
‘De meeste mensen sterven voordat zij ten volle geboren zijn’, zegt Erich Fromm, 20ste eeuwse Duitse filosoof. Waarom sterven veel mensen zo vroeg? Uit angst om te leven. Ons probleem is dat we alles waar ons leven op enig moment uit bestaat voor vanzelfsprekend houden. Dat we ervan uitgaan dat hoe het is, is hoe het moet zijn en moet blijven. ‘Een wijs mens zorgt ervoor dat niets wat hem overkomt geheel onverwachts komt’, zegt de stoïcijn Seneca. We hebben veel en dus veel te verliezen. En daarmee geven we terroristen hun sterkste wapen in handen.

Of zijn we inmiddels misschien wijs genoeg geworden om het proces van voortschrijdende decadentie en maatschappelijke verzenuwing te keren?
Zijn we al een beetje in staat te leven alsof niets vanzelfsprekend is?
Misschien kunnen we dit keer in de geschiedenis over de angst heen kijken naar de betrekkelijkheid van alles. En beseffen dat onze kracht niet zit in verworvenheden, maar in het vermogen steeds opnieuw te scheppen, met elkaar; en dat we elkaar daarvoor zullen moeten vertrouwen
Ik woon in een prachtig huis in Amsterdam Zuid maar ik weet dat ik het te leen heb van de eeuwigheid. Voor mij woonden hier anderen en na mij zullen nog veel mensen lief en leed onder ditzelfde dak delen. Wat een genot dat ik nu hier ben, voor zo lang het duurt. Dagelijks maakt mijn hart een sprongetje van vreugde als de sleutel weer past. Ja, ik mag nog steeds naar binnen. Morgen kan alles anders zijn.
Ik stel voor om te leven alsof we onze vrienden, geliefden en onze bezittingen maar te leen hebben, tijdelijk, zolang het duurt. Dat we elke dag koesteren. En dat we ons voornemen het te begrijpen als er straks een ander werelddeel aan de beurt is om de hoogste levensstandaard te hebben. Het kan verkeren.
Ik stel voor dat we kwaliteit van leven niet langer verwarren met welvaartsgroei. Maar dat we kwaliteit zoeken in wat er is. Ik stel voor dat we er allemaal vanuit gaan dat we het over een aantal jaren met minder moeten doen. Minder comfort, minder bezit, misschien ook met minder vrienden en geliefden. Ik stel voor dat we beseffen dat elke keuze een beetje sterven betekent. Omdat ‘en + en’ alleen halfslachtige compromissen oplevert. ‘En + en’ is de keuze voor de angst.
Als iedereen bereid is zijn eigen bestaan dagelijks een beetje te vernietigen behouden we de kracht en de ruimte om dagelijks te scheppen. Dan houden we onze maatschappij eeuwig jong en vrij van angst.


Marlou van Paridon, filosoof MA, www.schitteringfilosofie.nl 

Deze blog bevat ideeën uit mijn boek 'de ZIN aan het werk., ISBN 9789080419605
Met Schittering Filosofie onderzoek ik in hoeverre leven en werken vanuit eigen identiteit en zingeving mogelijk is. Ik meen dat excellentie ontstaat waar persoonlijke en collectieve zingeving in organisaties samengaan.

Waardevolle adviezen

Er zijn mij weinig straffe lessen opgelegd tijdens mijn opvoeding, maar twee adviezen van mijn ouders waren op zijn minst dringend. In de eerste plaats: zorg dat je financieel onafhankelijk wordt en blijft. In de tweede plaats: een talent alléén is niet iets om trots op te zijn, dus zorg dat je je talenten vooral naar beste kunnen ontwikkelt.

Waardevolle adviezen, zonder twijfel. Alleen: talenten en financiën laten zich niet altijd probleemloos verenigen.  Zeker niet wanneer je talenten niet zoveel met geneeskunde, architectuur, PR of psychologie te maken hebben (en wel met schrijven en muziek maken). En zéker niet in een maatschappij waarin carrière-keuzes overwegend met het verstand genomen worden.

Dat heeft me dus voor een ingewikkelde keuze gesteld. Niet alleen aan de vooravond van mijn studietijd, maar met name ook ná mijn afstuderen. Want moest ik nu vertrouwen op mijn talenten en op mijn vermogen daar inkomen uit te genereren, of moest ik met verstand kiezen voor een werkend bestaan binnen gebaande, of zijn minst bestaande paden? Nee, daar hadden mijn ouders ook geen goed antwoord op.

Nu ik in retrospectief nadenk over de keuzes die ik niettemin gemaakt heb, dan kan ik niet anders dan concluderen dat daar weinig weldoordachte strategie achter heeft gezeten. Wél een groot verlangen naar autonomie. Een verlangen om óók in mijn professionele leven te kunnen zijn wie ik ben, om te kunnen doen wat ik graag doe en om te kunnen nastreven wat ik de moeite waard vind. Een studie filosofie werd het acht jaar geleden dus, plus een opleiding aan de Schrijversvakschool. En de muziek is het inmiddels, plus een heus schrijfbedrijf. 

Dat is vaak hard werken en soms erg onzeker. Daar staat tegenover dat ik - twintig jaar nadat mijn ouders me dat nadrukkelijk adviseerden – inmiddels in de gelukkige gelegenheid ben mijn geld te verdienen met mijn talenten. En nee, de keuzes ten aanzien van mijn zogenoemde ‘carrière’ zijn nooit gebaseerd geweest op mijn verstand. Dat bleek gelukkig een verstandige keuze. 

Blog 1 – De Maatschappij (juli)
Door Fen Verstappen

Fen Verstappen (1981) is sinds haar opleiding aan de Schrijversvakschool en haar studie filosofie aan de Universiteit van Amsterdam werkzaam als freelance journalist, copywriter, columnist en (online) redacteur. Ze is gespecialiseerd in conversiegerichte webteksten, interviews en long copy. Onder haar opdrachtgevers mag zij onder andere Hyves, de Universiteit van Amsterdam en de VARA rekenen.

De zinnelijke orde dient zich aan

Theorie-U, de lerende organisatie, Socrates in de Boardroom en mindfulness op de werkvloer; het zijn allemaal wegen waarlangs de nieuwe orde zich aandient.

Ik noem die nieuwe orde ‘de zinnelijke orde’ en wel hierom.
1.Het is Stephen Covey geweest die eind vorige eeuw onze ogen heeft geopend voor sturen op ZIN (doel) in plaats van louter sturen op GROEI of op TAKEN.
2. Maar ZIN heeft ook met ‘zinnen’ te maken, onze lichamelijke en zintuiglijke kant.
3.En ZIN duidt op zingeving; de ‘why vraag’ van Simon Sinek.

Ik wil pleiten voor een plek voor ZIN naast –en niet onder- de ratio als leidraad voor sturen en handelen in organisaties. Als kinderen van Plato en Kant konden wij lange tijd niet anders dan het verstand superieur verklaren, maar dat is aan het veranderen. Ik wil geenszins afdingen op het belang van het verstand, maar ik denk dat we geëvolueerd zijn.

Er staat een nieuw paradigma voor de deur
Er staat een nieuw paradigma voor de deur en dat is de zinnelijke orde. Wie goed om zich heen kijkt ziet het. Naast de rede weten steeds meer mensen hun zinnen te gebruiken om zichzelf en elkaar  te begrijpen. En dat mag nu ook. Het lichamelijke, de zintuigen en de organen zijn niet langer taboe. We mogen onszelf als geheel van gedachten en gevoelens, van lichaam, lusten en verlangens zien. Aldus dient de zinnelijke orde zich aan waarin we elkaar in alle vrijheid kunnen ontmoeten en de rede nog wel nodig hebben, maar niet om het zinnelijke in te dammen.

Hoe werkt ontmoeten via de zinnen? Door gebruik te maken van de wijsheid van buik en hart bijvoorbeeld. Doordat mensen zó empathisch zijn dat ze elkaar woordeloos aan kunnen voelen, van lichaam tot lichaam. In sommige Aziatische levensovertuigingen is elk orgaan verbonden met een specifieke gemoedstoestand: woede huist bijvoorbeeld in de lever en angst in de nieren. In het westen kennen we deels al deze visie: we kennen het hart als woning van liefde en verdriet en de buik als plek van verlangen en onzekerheid. Tot voor kort waren we bang die zinnelijke wereld te benutten om onszelf en elkaar beter te kennen. Want wat als er geen bodem is die ons opvangt en op één of ander spoor houdt? Het afbreukrisico is te groot!
Maar gelukkig worden we ons steeds bewuster van de wijsheid van ons lichaam. Het enige wat tussen onszelf en die wijsheid in staat is de behoefte aan houvast aan de ratio, aan ons beperkte bewustzijn. Nietzsche was een voorloper en noemde de ratio het kleine verstand en het lichaam het grote verstand.
Zinnen als houvast in ethiek en beslissingen

Ik denk dat we de rede maar deels nodig hebben om ethische wezens te zijn. Ik denk dat het zinnelijke óók een eigen zelfcorrigerend principe heeft; een eigen bodem en wel 'de ziel'. De ziel die volgens Plato gelokaliseerd is in buik, hart en hoofd. Dus nu eens niet de ziel als iets bovenzinnelijks maar juist als zinnelijk principe. Kleuren, geluiden, geuren, vreugde, pijn, angst, weemoed en verlangen; elke dag slaan we via de zintuigen en gevoelens levenservaringen op en die helpen ons uiteindelijk om steeds beter 'het juiste midden' te bepalen. Het juiste midden dat volgens Aristoteles het kenmerk van excellentie is. Het midden tussen teveel en te weinig; tussen goed en kwaad; tussen wijs en onzinnig; tussen macht en machteloosheid, tussen overmoed en lafheid. Dát midden waar de vrijheid heerst om elkaar werkelijk te ontmoeten.

Marlou van Paridon, filosoof MA, www.schitteringfilosofie.nl 

Deze blog bevat ideeën uit mijn boek 'de ZIN aan het werk., ISBN 9789080419605
Met Schittering Filosofie wil ik mensen en organisaties bewegen om te leven en werken vanuit eigen identiteit en zingeving. Ik meen dat excellentie ontstaat waar persoonlijke en collectieve zingeving in organisaties samengaat.

Leiderschap is geen truc

Er zijn van die mensen die meteen aanwezig zijn als ze een vertrek binnenkomen. Die meteen gehoord worden als ze hun mond opendoen. Van die mensen waarvan je graag wilt dat zíj de beslissing nemen, omdat je weet dat ze integer zijn. En je bent niet de enige die dat weet. Je weet dat anderen het ook weten. Hoe komt iemand aan een dergelijk overwicht? Is dat omdat hij of zij voldoende leiderschapstrainingen heeft gevolgd? Omdat 'ie zo mooi is of zo veel weet? Of misschien is het omdat hij of zij het spel goed speelt? Ik denk niets van dat alles.
Ik denk dat deze mensen gewoon rustig het midden bewandelen, zoals Aristoteles het kenmerk van voortreffelijkheid zag: niet te veel en niet te weinig. Niet arrogant en niet onderdanig. Niet demonstratief en niet bescheiden. Niet luid en niet stil. Niet dominant maar wel heel erg aanwezig.

Je bent aanwezig of je bent het niet. Het gaat hier om een 'je ne sais quoi' dat iedereen voelt. Moet je daarmee geboren worden? Dat helpt wel natuurlijk. Maar sommigen doen een dergelijke natuurlijke dominantie op in de loop van hun leven. Doordat ze veel meegemaakt hebben, of doordat ze zijn gaan beseffen dat ze ook maar een mens zijn met alle verlangens en eigenaardigheden die daarbij horen.

Natuurlijk dominanten zijn mensen zoals jij en ik. Met net zo veel onzekerheden, angsten, miskleunen en dwaasheden. Bij hen is er 'onder de oppervlakte' net zo veel en net zo weinig om van te schrikken als bij anderen. Het verschil is dat zij zich nergens voor schamen en zich ook geen enkel moment beter voor willen doen dan ze op dát moment zijn. Daarmee zijn ze maximaal in het moment aanwezig en voelt iedereen zich veilig bij hen in de buurt.
Wil je natuurlijke dominantie verwerven? Blijf dan staan waar je staat en kijk wat daar staat, normvrij. Gooi elke meetlat overboord bij het kijken naar jezelf; kijk goed en lang. En hoe meer je durft te zien, des te aanweziger je bent; wat je ook doet.

Marlou van Paridon, filosoof MA, www.schitteringfilosofie.nl  

Deze blog bevat ideeën uit mijn boek 'de ZIN aan het werk., ISBN 9789080419605
Met Schittering Filosofie wil ik mensen en organisaties bewegen om te leven en werken vanuit eigen identiteit en betekenis. Ik meen dat excellentie ontstaat waar persoonlijke en collectieve bezieling in organisaties samengaat.