Een vader had twee zonen en een dochter, Mark, Einstein en Thorbekje. Mark was de oudste, hij was altijd in de weer, hij wilde rijk worden. Einstein, de middelste, was een denker. Hij wilde altijd het naadje van de kous weten. Thorbekje regeerde het huis. Zij zorgde dat het huis aan kant was, dat het vuilnis bij de weg werk gezet en dat er op vaste tijden gegeten werd. De Vader was gelukkig met zijn kinderen. Ze hadden elk een eigen karakter en vulden elkaar aan. Hij hoopte dat ze lang bij elkaar zouden blijven. Mark voelde zich echter in huis te veel ingeperkt, vooral door Thorbekje. Hij besloot naar het buitenland te gaan. Hij ging voor het grote geld. Weg met de regels van Thorbekje. En als je iets niet helemaal begrijpt, maar het levert veel geld op , dan doe je het gewoon. Hij liep in korte tijd binnen. Hij kocht een grote villa met een binnenzwembad. Hij liep in dure pakken en had een eigen chauffeur. Iedereen prees hem.
Einstein zag een beetje neer op Mark. Leven voor geld in plaats van leven voor weten, hij vond het maar niets. Ook met Thorbekje had hij niet veel op. Een net huis met huisregels, aan hem was het niet besteed. Einstein ging helemaal op in de wetenschap en nam zelfs geen tijd om zijn broer en zus op te zoeken.
Thorbekje voelde zich door haar beide broers in de steek gelaten. Zij had altijd gezorgd dat ze hun zaken konden doen en hun wetenschap bedrijven. En wat kreeg ze stank voor dank. Ze was blij dat ze hun eigen gang gingen en dat zij de huisregels kon afschaffen. Op een gegeven ogenblik dacht ze zelfs dat het leven misschien wel beter was zonder haar regels.
Toen kwam er hongersnood en niemand kon de spullen van Mark meer kopen. Voor het eerst van zijn leven maakte Mark verliezen.. Hij moest zelfs zijn prachtige huis verkopen maar er waren geen kopers. Spoedig had hij alleen nog maar schulden. En daardoor was er in het land ook geen geld meer voor het onderzoek van Einstein. Die zat werkloos thuis. En Thorbekje voelde zich schuldig. Zij had te veel toegegeven aan haar broers en nu luisterde niemand meer naar haar en was er geen oplossing voor de problemen in het land.
Het liep tegen kerst. Mark en Einstein dwaalden moedeloos rond in de sneeuw. In die kou kwamen ze elkaar tegen. Wat hebben we toch stom gedaan om niet bij elkaar te blijven zeiden ze tegen elkaar. En we hadden veel b eter naar Thorbekje moeten luisteren. Dan was de hongersnood vast niet zo erg geworden. Weet je wat we doen? We gaan naar Thorbekje en vragen haar of ze ons onze eigenwijsheid en hooghartigheid wil vergeven en of ze ons wil helpen samen te gaan werken. Dan vinden we vast een oplossing voor de hongersnood. Ze gingen op pad. Door de sneeuw. Het was koud. Ze huiverden maar niet alleen van de kou. Ook omdat ze er tegenop zagen om hun fouten toe te geven. Na een barre tocht door de sneeuw bereikten ze het huis van hun vader. Ze belden aan. Vader deed open. En de jongens zeiden tegen hem dat het ze speet da ze van huis waren weggegaan en dat ze Thorbekje alleen hadden achtergelaten en dat ze nu wisten dat ze moesten gaan samenwerken en zich moesten houden aan de huisregels van Thorbekje. Tegen Thorbekje zeiden ze het nog een keer. Daarna hadden ze een echte ouderwetse kerstavond.
De volgende dag haalde vader de piek uit de kerstboom. Hij had die nacht een nieuwe piek gemaakt die de vorm had van een driehoek. Een driehoek van goud. Toen vader die op de top van de kerstboom had gezet ze hij: “dit is de gouden driehoek. Als één van de zijden er niet meer is is de driehoek er niet meer. Jullie moeten altijd bij elkaar blijven”.
En ze leefden nog lang en gelukkig.
